Pierwszy kościół w Gilowicach pw. św. Andrzeja Apostoła został wybudowany z drewnianych bali, co było charakterystyczne dla terenów górskich, bogatych w drewniany budulec. Nie była to obszerna świątynia. Składała się najprawdopodobniej z kwadratowego prezbiterium skierowanego na wschód, przylegającej do niego od północy małej zakrystii, a od zachodu podłużnej nawy. Całość przykrywał płaski drewniany strop. Około 1546 roku kościół konsekrował krakowski biskup sufragan Erazm Ciołek. Źródła podają, że prezbiterium było polichromowane, a na belce tęczowej pomiędzy prezbiterium i nawą stał krzyż. Być może ołtarz główny zdobiła zachowana do dziś drewniana figura stojącej Madonny z Dzieciątkiem z 3. ćw. XIV wieku. Świątynia najprawdopodobniej nie posiadała wieży, a zachowane dwa dzwony z XVI wieku były zawieszone na prostej, drewnianej konstrukcji w kształcie krosen, stojącej obok kościoła.
Kościół gruntownie wyremontowano w 1635 roku za staraniem ks. Baltazara Szumskiego, proboszcza rychwałdzkiego. Kilka lat później w 1641 roku cieśla żywiecki Jerzy Wiśnicki dostawił do niego wieżę o charakterystycznie pochyłych ścianach, zwieńczoną tzw. izbicą, czyli pomieszczeniem na dzwony i nakrytą ostrosłupowym hełmem. W międzyczasie, na zlecenie ks. Szumskiego, we wnętrzu kościoła malarz Fabian Sobinowicz z Żywca stworzył późnorenesansową polichromię. Z fundacji kolejnego proboszcza z Rychwału, ks. Andrzeja Plucińskiego, w 1708 roku powstał ołtarz główny. W starym kościele przy łuku tęczowym stały dwa ołtarze boczne – Krzyża Świętego i św. Andrzeja Apostoła. W poł. XVIII wieku powstał trzeci ołtarz boczny św. Judy Tadeusza. Dodatkowo w 1716 roku na chórze kościoła ustawiono niewielki pozytyw organowy..

źródło :Beskidzkie Muzeum Rozproszone