Władysław Latkiewicz to niezmiernie zasłużony człowiek dla Gilowic i dla nas wszystkich. Współtwórca Monografii Gilowic, to dzięki niemu znamy historię naszej wsi, znamy ludzi, naszych przodków, którzy już odeszli, a którzy przez wieki kształtowali naszą historię .W Gilowicach mieszkał od 1926 roku aż do jego aresztowania w 1940 roku przez Hitlerowców i osadzenia w obozie Dachau, a potem w innych obozach Od 1926 roku związany był z Gilowicami jako kierownik szkoły podstawowej w Gilowicach.To właśnie pan Latkiewicz wprowadził w Gilowicach siedmioklasową szkołę , a w latach trzydziestych dobudował drugą połowę budynku szkolnego. Latkiewicz pochodził z Podola, ale po przybyciu do Gilowic oddał im całe swoje serce. Wielki patriota, żarliwy Polak, w duchu miłości do ojczyzny wychowywał naszą młodzież szkolną. Zachwycił się Gilowicami, jej mieszkańcami i napisał monografię Gilowic. Opisał w niej etnografię Gilowian oraz zebrał liczne dane z dziedziny społeczno- politycznej i gospodarczej. Praca dyplomowa , jaką napisał Władysław Latkiewicz w 1938 roku stała się inspiracją do napisania Monografii Gilowic przez Bronisława Srokę i Antoninę Drobisz. Praca ta , o charakterze monograficznym, została jednak zdekompletowana , na skutek zaginięcia w czasie okupacji dwóch rozdziałów o historii naszej wsi .Komitet Redakcyjny Monografii Gilowic postanowił napisać monografię Gilowic od nowa , wykorzystując pracę dyplomową Latkiewicza , oraz włączyć go w skład zespołu redakcyjnego Latkiewicz przeżył w obóz koncentracyjny, szczęśliwie powrócił , osiedlił się w Żywcu gdzie został kierownikiem szkoły , ale do Gilowic już nie powrócił. Życiorys Pana Władysława Latkiewicza Urodzony 4.09.1899 r. w Ruzdwianach pow. Trembowla woj. tarnowskie, syn Michała i Julii z d. Skowrońska. Egzamin dojrzałości zdał 10.10.1919 r. w Seminarium Nauczycielskim w Tarnopolu. Pierwszą pracę nauczycielską rozpoczął w Kuratorium Okręgu Szkolnego Poznańskiego, gdzie pracował do 15.04.1922 r. wykonując obowiązki nauczyciela tymczasowego w Smolnikach, Radowie pow. gnieźnieński, a następnie w Słońcu pow. inowrocławski. Od 15.04.1922 r. przeniósł się do Kuratorium Okręgu Szkolnego Krakowskiego podejmując pracę w pow. żywieckim – otrzymał posadę nauczyciela tymczasowego w Kukowie, a następnie od 1.09.1922 r. w Żywcu – w Szkole Powszechnej, gdzie pracował do 31.08.1926 r. Pracował też społecznie jako skarbnik Ogniska ZNP, członek Zarządu Oddziału Powiatowego. Od 1.10.1926 r. został przeniesiony do siedmioklasowej Szkoły Powszechnej w Gilowicach, a po roku pracy objął stanowisko kierownika. Uzupełniając wykształcenie – kończył Wyższy Kurs Nauczycieli (1931/1932) i następnie w latach 1936/1938 Państwowy Instytut Nauczycielski w Warszawie. Okupacja hitlerowska zastała go w Gilowicach, gdzie od 1.10.1939 r. po powrocie z ewakuacji wraz z pozostałym gronem nauczycieli – przymuszony był pracować według reguł nauczania ustalonych przez władze okupacyjne. Aresztowany w tzw. „drugiej grupie” aresztowanych tj. 28.04.1940 r. Wywieziony w transporcie zbiorowym do KL Dachau, zarejestrowany w obozowej ewidencji jako więzień nr 6674. Stamtąd, przesłany do KL Mauthausen i oznaczony jako więzień nr 4048. Następnie, przeniesiony do KL Gusen i oznaczony jako więzień nr 43491. Mimo ciężkich warunków panujących w obozach w których przebywał, przeżył i odzyskał wolność. Powrócił z obozu 21.06.1945 r., a już od 1.09.1945 r. objął stanowisko kierownika szkoły w Żywcu. Poświęcił też dużo czasu by dokumentować zbrodnie hitlerowskie na Żywiecczyźnie (publikacje na ten temat w „Karcie Groni”). Szczególnie dużo pamięci poświęcił ofiarom egzekucji publicznych na Żywiecczyźnie – w Żywcu, Żabnicy, Kamesznicy, Jeleśni, Gilowicach, Kocierzu Moszczanickim, oraz rozstrzelanym w ostatnich dniach okupacji w Zabłociu. Zmarł w 1986 r.Bibliografia: J. Klistała, Martyrologium mieszkańców Żywca, Gilowic, Jeleśni, Koszarawy, itd., – słownik biograficzny, wyd. 2009, Monografia Gilowic